مىكند . يعنى وقتى حمد و سوره مىخواند ، صداى خداى تبارك و تعالى را مىشنود . نه با گوش سر ، بلكه با گوش دل مىشنود . وقتى مىگويد : « سبحان ربي الاعلي و بحمده » ، واقعاً درك مىكند كه در حال صحبت با خداى بزرگ است و خدا هم به او توجّه دارد ، به وى مهر مىورزد و او را دوست دارد . جنس دوست داشتن و مهربانى خداوند هم با دوستىهاى رايج و معمولى متفاوت است . در روايات آمده است خداوند از پدر و مادر مهربان ، مهربان‌تر است . « 1 » اگر اهل دل متوجّه شوند كه خداى سبحان چه محبّتى نسبت به آنان دارد ، از شدّت خوشحالى مىميرند . حتّى كه اگر بندهء گنهكار بداند كه برگشتن او به سوى خداوند ، چه توجّهى از جانب حق‌تعالى در بر دارد ، از فرط خوشحالى قالب تهى مىكند . « 2 » خوشا به حال آن كسانى كه اين مطالب را درك كرده‌اند و بهشت آنها در همين دنيا است . حضرت مريم ( عليها السلام ) در حالى كه روزه‌دار بود ، سرگردان كوه و بيابان شده بود . حضرت عيسى ( ع ) براى به دست آوردن سبزى يا خوراكى ديگرى كه مادرش بتواند با آن افطار كند ، از وى جدا شد . هنگام بازگشت دريافت كه حضرت مريم ( عليها السلام ) دار فانى را وداع گفته است . با معجزه ، مادر را زنده كرد و به او گفت : آيا تمايل دارى به دنيا بازگردى ؟ حضرت مريم ( عليها السلام ) در پاسخ گفت : آرى دوست دارم به دنيا برگردم و دوباره نماز بخوانم و با خداى خود صحبت كنم . در شب‌هاى بسيار سرد وضو بگيرم و در روزهاى بسيار گرم روزه‌دار باشم . اين در حالى است كه جايگاه حضرت مريم ( عليها السلام ) در برزخ و قيامت ، بهشت است . جايگاهى كه خداوند در مورد آن مىفرمايد :

--> ( 1 ) . مشكاة الأنوار فى غرر الأخبار ، ص 118 : « قَالَ النَّبِيُّ ( ص ) وَ الَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ اللَّهُ أَرْحَمُ بِعِبَادِهِ مِنَ الْوَالِدَةِ الْمُشْفِقَةِ عَلَى وَلَدِهَا » ( 2 ) . كشف الأسرار و عدة الأبرار ، ج 3 ، صص 358 - 257 : « يا داود ! لو يعلم المدبرون عنى كيف انتظارى لهم ، و شوقى الى ترك معاصيهم ، لماتوا شوقا الىّ ، و انقطعت اوصالهم من محبّتى يا داود ! هذا ارادتى فى المدبّرين عنّي ، فكيف ارادتى فى المقلبين عليّ ! »